./niwse

I cry when angels deserve to die.

Η καινούργια εβδομάδα υπόσχεται πολλά. Γι αυτό έβαλα στο μάτι και μια μικρή τσάντα…

Σημερινό θέμα: εργασιομανία.

Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος x ηλικίας να θεωρεί ότι η δουλειά είναι η ζωή του;
Για να περιορίσουμε λίγο τα δεδομένα.
Δε μιλάω για μια δουλειά που σε γεμίζει, σε ταμία αναφέρομαι.
Εκτός αν γουστάρει να ταλαιπωρεί τους άλλους και να ακούει γκρίνιες.
Μπορεί να είναι και το γεγονός ότι περνάνε χιλιάδες ευρώ από τα χέρια…

Πού πήγε η ζωή; Η σχέση με τους ανθρώπους; Η επαφή με τον κόσμο;

Ζήσε τη ζωή σου άνθρωπε, πώς μπορείς να μιζεριάζεις τόσο και να πιστεύεις ότι ολοκληρώθηκες;

Saulot

Χώρα και χρόνος…

Ενδιαφέρουσα μέρα σήμερα, ξύπνημα πρωνιάτικα και ταξίδι στο Διόνυσο, όχι για κυνήγι αλλά για γύρισμα.

Γενικότερα μου αρέσει η ηθοποιία αλλά την είχα γνωρίσει μόνο από το σανίδι, στην κάμερα είναι διαφορετικά.
Πολύ διαφορετικά, πρώτα απ’ όλα δεν έχει συνοχή, δεν είναι ένα ολοκληρωμένο έργο με μια αρχή, μέση καί τέλος αλλά κομματάκια.
Σε κάνει να νιώθεις άβολα και λίγο σχιζοφρενικά, να μιλάς σε ανθρώπους που δεν είναι εκεί κλπ.

Αλλά θα έχετε νέα από αυτά εν καιρώ οπότε δεν συνεχίζω προς το παρόν.
Θα σταθώ μόνο ότι κυνηγούσαμε τον σκύλο να μην φάει το ρακόρ και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

Παρόλο πτώμα, πάω για μπύρες, για να γιορτάσω το τέλος της εβδομάδας!!!!!

Να περνάτε καλά και να προσέχετε.

Saulot

Χρόνος και τόπος…

Τελικά αυτή η εβδομάδα έπρεπε να σβηστεί από ημερολόγιο.
Δεν ξέρω αν είναι ανάδρομος κανένας πλανήτης αλλά καλά θα κάνει να ισιώσει γρήγορα γιατί στραβώνουμε εμείς.

Συνοπτικά μπορεί να αποτυπωθεί σαν failure to communicate.
Εκτός αν ο κόσμος θέλει να παρεξηγείται έτσι απλά, γιατί το κάνει κέφι.

Τελικά μας βολεύει να είμαστε τα θύματα, οι κακόμοιροι, “Λυπηθήτε με κύριε πωλητή, θέλω μια 47 αρα τηλεόραση full HD αλλά δε μπορώ να δώσω παραπάνω από 900 ευρώ”
Αφού το θες ρε φίλε, αλλά δε μπορείς, γιατί το κυνηγάς;
Αλλά είναι εύκολα να πετάξεις το μπαλάκι σε κάποιον άλλο, γιατί τώρα φταίει ο κακός πωλητής, το ακριβό μαγαζί και η @$!%#@ κοινωνία.

Ρε σείς (και σε μένα μιλάω) ΝΙΩΣΤΕ.

Η ζωή ειναι ωραία για να την αναλώνουμε με μιζέριες.

Saulot

Cries from the attic.

Είναι παράξενο να ακούς κραυγές από τη σοφίτα όταν κοιμάσαι, ξυπνάς, πετιέσαι και συνηδητοποιείς οτι δεν έχεις σοφίτα…

Φέτος πέρασαν 70 χρόνια από τον θάνατο του H.P.Lovecraft και χτες πέθανε ο Sir Arthur Clarke και αναλογιζόμενος όλα αυτά, συνηδητοποιώ ότι έχω σοφίτα και μάλιστα γεμάτη με πλάσματα.
Η σοφίτα μου είναι ο δικός μου κόσμος, ένα state of mind περιπέτειας, ηρεμίας και μυστηρίου και λέω να μετακομίσω εκεί πέρα για λίγο καιρό, θα δούμε.

Δεν είμαι πια παιδί, αλλά δε μεγάλωσα ποτέ μου.

Πραγματικά, δεν έχω κάτι άλλο να γράψω, πάλευα όλη μέρα να στήσω το blog όπως θέλω και τώρα είμαι απλά κουρασμένος.
Πάω να νιώσω το κρεββάτι μου.

Saulot

Είμαστε στον Αέρα!!!

Yesssssss, its aliveeeeeee.
Δηλαδή περίπου, θέλει ακόμα ρετουσάρισμα αλλά ιτ γουορκς!!!

Πείτε μου αν σας αρέσει το design!!!

Saulot